Te gekke ervaring: vliegen zonder vleugels

Instructeur Luuk staat te wachten in de windtunnel van 12 meter hoog. Oké, goed nadenken, wat was de juiste vlieghouding? Knieën iets gebogen, armen in een U-vorm naast je hoofd, kin omhoog houden. En dan laat ik me voorover vallen, alsof ik uit een vliegtuig spring. Maar de windstroom (200 kilometer per uur!) vangt me direct op en ja hoor: ik zweef. Luuk grijpt me meteen vast en gebaart dat ik moet ontspannen. Tja, dat is even wennen, het is lastig genoeg om een stabiele houding te krijgen. En net als het een beetje lukt, is de minuut om en moet ik onverbiddelijk de tunnel weer uit. Maar er wachten nâg vier sessies, dus ik heb nog alle tijd om te leren vliegen als een vogel.

Opgestoken duim en brede grijns

Om de beurt mogen de zes deelnemers van ons groepje de tunnel in vallen. Als de twee kinderen aan de beurt zijn, luwt de wind wat, omdat zij veel lichter zijn dan volwassenen. Ze dartelen als veertjes door de ruimte en Luuk laat ze zelfs een koprol maken. Communiceren met de instructeur of de andere deelnemers is niet echt mogelijk; het beperkt zich tot opgestoken duimen, brede grijnzen en een paar handgebaren van Luuk. Met het grootste geduld helpt hij iedereen een goede zweefhouding aan te nemen en stukje bij beetje laat hij zien wat er allemaal mogelijk is. Die sessies van een minuut worden bewust gedaan, voor de veiligheid. "Tijdens de eerste twee sessies ben je zo onder de indruk van de ervaring," vertelt Paul Elsten van de marketingafdeling. "Dan heb je niet eens in de gaten wat er gebeurt en wat de instructeur je probeert duidelijk te maken. Hoe vaker je het doet, hoe leuker het is en hoe meer je in de gaten krijgt wat er mogelijk is!"