Sam Drukker | De ouder wordende mens
In zijn werk verschijnt de mens vrijwel altijd naakt, zonder context, zonder franje. Expressief, met brede streken, creëert Drukker indringende portretten. Gestaltes verschijnen, huidlandschappen onthullen zich. Schoonheid en verval zijn voor hem geen tegenpolen maar bondgenoten. In deze tentoonstelling is een selectie te zien van de mooiste werken die Sam Drukker maakte van de ouder wordende mens.
TIP: Ontdek de tentoonstelling met de audiotour, waarin Sam Drukker zelf vertelt over zijn werk en inspiratie. Neem voor de beste luisterervaring je eigen oortjes of koptelefoon mee.
“Hoe iemand zijn huid draagt, is vele malen interessanter dan hoe iemand een prachtige jurk draagt,” zei Sam Drukker recent. De mens portretteert hij ontdaan van alles wat hem of haar verhult. Dat doet Drukker het liefst met zo min mogelijk middelen. Hij dwingt zichzelf in één keer de juiste lijnen te pakken, de juiste penseelstreek neer te zetten. Eén moment vastleggen, een moment van vitaliteit. De rest doet er niet toe. Er is vaak ook geen verf meer zichtbaar buiten de figuur die ons tegemoet komt. En hij heeft het lef om dan van het doek af te blijven.
Over (zelf)portretten bestaat een misverstand, denkt Drukker. Het gaat hem niet om psychologiseren. Taal misleidt onze ogen. Je moet kijken. “Ik wil eigenlijk niets weten en niets snappen. Daarna zie je het pas. Wat zit er achter de huid?”. De complexiteit, de wonderlijke tegenstrijdigheden van de mens, wil hij laten zien met verf. In gelaagdheid. Daarbij is schilderen voor hem makkelijker dan zich in woorden uit te drukken. “Met verf hoef je niet te formuleren. Alles kan tegelijk. Ik heb kleur, vorm, beweging…ik heb geen tube ‘introvert’.”
Wat hem ook drijft, is de fascinatie voor verval. Een perfect geproportioneerd lichaam vindt hij saai; juist waar het afwijkt, waar imperfecties zichtbaar worden, begint voor Drukker de schoonheid. Leeftijd speelt daarin een sleutelrol. Schoonheid en verval zijn voor hem geen tegenpolen maar bondgenoten: het ene steekt scherper af náást het andere, maar het mooie zit volgens de schilder ook al in het verval zelf.
