I Didn't Cross The Border, The Border Crossed Me
Van 18 oktober 2026 tot en met 14 maart 2027 presenteert het cultuurhistorische Museum W in Weert de groepstentoonstelling I Didn't Cross The Border, The Border Crossed Me. Deze tentoonstelling, met ruim dertig kunstwerken van zeventien kunstenaars, onderzoekt hoe fysieke, culturele, maatschappelijke en persoonlijke grenzen invloed hebben op identiteit, zingeving en menselijkheid. Te zien is werk van Maja Irene Bolier, Eli Content, Miriam Cahn, Nan Goldin, Frans van Hoek, Susanne Khalil Yusef, Duane Michals, Dakota Magdalena Mokhammad, Prins Nicolas, Hemaseh Manawi Rad, Denys Shantar, Anne Silverstrand Forest, Leon Stoffelen, Koes Staassen, Silvia B., Charles Vos en Hanneke Wetzer.
Zichtbare en onzichtbare grenzen
I Didn't Cross The Border, The Border Crossed Me gaat over zichtbare en onzichtbare grenzen. Landsgrenzen, culturele grenzen, normen rond gender en seksualiteit, ideeën over thuis en herkomst, en scheidslijnen tussen wat acceptabel is of afwijkend lopen als rode draad door de tentoonstelling. De deelnemende kunstenaars onderzoeken thema's als migratie, ontheemding, oorlog, macht, queerness, intimiteit, geloof, familiegeschiedenis en het lichaam. De tentoonstelling is samengesteld door curator Haiko Sleumer en omvat werk uit de collecties van Museum W, Collectie G+W Nederland en Jo Brunenberg en nieuw werk van jonge kunstenaars. De vormgeving is in handen van Kiki van Eijk en Joost van Bleiswijk van ontwerpstudio Kiki & Joost uit Eindhoven. In elke tentoonstellingszaal is spoken word te horen van Salma Ali, voormalig stadsdichter van Weert. De opnames worden verzorgd door Els Huver Audioproducties.
Bijzondere bruiklenen met grote namen
Een belangrijke bijdrage aan deze tentoonstelling vormen bruiklenen uit Collectie G+W Nederland en uit de collectie van Jo Brunenberg. Uit Collectie G+W Nederland komt onder meer Köpfe (1985), een serie van vijf zwarte houtskooltekeningen van Miriam Cahn. Zwaarwegende thema's voor Cahn zijn de wreedheid van oorlog, machtsstructuren en de positie van vrouwen.
Uit de collectie van de Weertse fotograaf Jo Brunenberg zijn werken van Nan Goldin en Duane Michals opgenomen. Nan Goldin is vertegenwoordigd met haar beroemde foto van twee mannen in een badkuip, uit de queer underground van de jaren tachtig. De titel luidt: Matt and Lewis in the tub (1988). Van Duane Michals is er The Unfortunate Man (1976), een werk dat verwijst naar onderdrukking en het verbod op homoseksualiteit in de jaren zeventig.
Werk uit de collectie van Museum W
Uit de collectie van Museum W zijn werken van Eli Content, Silvia B. en Charles Vos opgenomen. Van Eli Content, wiens kunst verweven is met Joodse mystiek, scheppingsverhalen en religieuze filosofie, is er het abstracte Zonder titel (1991). Van Silvia B., winnaar van de Hendrik Chabotprijs 2026, is Zero (2001) te zien, een tekening van een jongen met ontbloot bovenlijf en een handgranaat aan een tepelpiercing. Dit werk verwijst naar nieuwsberichten uit de vroege jaren 2000 over zelfmoordterroristen met explosieven onder hun kleding. Van de Maastrichtse beeldhouwer Charles Vos is er de Engel met duivel, een verbeelding van de klassieke innerlijke strijd tussen goed en kwaad, moraliteit en verleiding.
Jonge kunstenaars, nieuwe werken en onzichtbare scheidslijnen
Naast gevestigde namen omvat de tentoonstelling ook jonge kunstenaars en nieuwe opdrachten. Maja Irene Bolier toont een serie van negen collages, gemaakt van oude pornografische magazines uit de jaren zeventig en tachtig. Voor Bolier is dit de eerste museale presentatie. Ook Prins Nicolas en Anne Silverstrand Forest nemen voor het eerst aan een museale tentoonstelling deel. Silverstrand creëert een eigen, hybride beeldtaal, gevormd door haar opvoeding als Amerikaanse in Nederland en te midden van de Russisch-Orthodoxe gemeenschap.
Frans van Hoek maakt speciaal voor Museum W de Kids Map Weert (2026). Voor dit conceptuele werk tekenen 23 leerlingen van groep 3/4 van Basisschool De Kameleon in Weert een wereldkaart in waarop alleen de contouren van de continenten staan aangegeven.
Dakota Magdalena Mokhammad ontwikkelt speciaal voor deze tentoonstelling een nieuw wandkleed, te vervaardigen in het TextielMuseum in Tilburg. In dit kleed verwerkt zij oude Afghaanse textieltechnieken en refereert ze aan haar Afghaanse oma, die zij nooit heeft gekend. Werk van Mokhammad maakt deel uit van de collecties van het Noordbrabants Museum, TextielMuseum Tilburg en Museum W.
Denys Shantar, een in Antwerpen gevestigde Oekraïens-Zwitserse kunstenaar, toont textielwerken waarin hij onderwerpen als religie, migratie, queerness en de oorlog in Oekraïne aankaart. Shantar heeft in 2026 een solotentoonstelling in M HKA in Antwerpen.
Hemaseh Manawi Rad toont textiele werken die, vanuit een Iraans-Nederlands perspectief, het complexe thuisgevoel voor mensen met een migratieachtergrond in de Nederlandse samenleving onderzoeken.
Susanne Khalil Yusef toont werk over de Palestijnse diaspora, ontheemding, oorlog en identiteit.
Queer perspectieven en identiteit
Meerdere kunstenaars in I Didn't Cross The Border, The Border Crossed Me werken vanuit of rond queer perspectieven, gender, seksualiteit en het lichaam. Zo schilderde Leon Stoffelen dromerige beelden van homo-erotiek en de queergemeenschap. Koes Staassen presenteert verfijnde potloodtekeningen waarin erotiek, verlangen en subversie samenkomen. Hanneke Wetzer, met haar voorkeur voor thema's als identiteit en genderidentiteit, presenteert Beings, een reeks van dagelijkse tekeningen waaraan zij sinds 2016 werkt.
Tentoonstellingsontwerp door Kiki & Joost
Kiki van Eijk en Joost van Bleiswijk vertalen het thema van de tentoonstelling naar een aantal ruimtelijke interventies. In elke zaal verrichten zij een ingreep die het begrip grens op de een of andere manier zichtbaar of voelbaar maakt. Meteen al in de eerste ruimte stuit de bezoeker op een aantal zwarte lijnen, waarvan er een de vloer doorkruist: stap je eroverheen? Elders vraagt ook een installatie van glazen kralen in een mistige, intieme setting om een persoonlijke keuze: laat je je raken of bewaar je afstand? Om een hiërarchische verhouding tussen de geëxposeerde werken te voorkomen en bezoekers anders te laten kijken, kiezen Kiki & Joost bovendien opzettelijk voor onverwachte positioneringen. Een werk van Nan Goldin, bijvoorbeeld, bevindt zich niet centraal in de ruimte maar achter een wand.
Spoken word van Salma Ali
In elke tentoonstellingszaal klinkt het spoken word van Salma Ali, voormalig stadsdichter van Weert. Ali spreekt, op basis van persoonlijke ervaringen, over thema's als identiteit en opgroeien tussen twee culturen. Haar bijdrage geeft een stem aan de diversiteit in Weert en verleent de tentoonstelling een poëtische meerwaarde.
Over ontwerpstudio Kiki & Joost
Kiki & Joost is de ontwerpstudio van Kiki van Eijk en Joost van Bleiswijk in Eindhoven. De studio werkt op het snijvlak van design, kunst, ambacht en materiaalonderzoek en maakt objecten, meubels, installaties en ruimtelijke ontwerpen. Kenmerkend voor het werk van Kiki & Joost zijn de aandacht voor het maakproces, de verbeeldingskracht van materialen en de manier waarop objecten en ruimtes verhalen kunnen oproepen. De studio werkt internationaal en realiseerde projecten en samenwerkingen met onder meer het Rijksmuseum, Centraal Museum Utrecht, TextielMuseum Tilburg, Moooi, Hermès en Google.
Over Museum W
Museum W is gevestigd in het oudste stadhuis van Weert, een rijksmonument aan de Markt. Het museum is een huis vol verhalen, met als fundament de rijke regionale en religieuze collectie. Kernbegrippen zijn identiteit en zingeving. In de vaste collectiepresentatie staan tien levensthema's centraal, waaronder lichaam, gezin, macht en pracht, Weert, geloven, verhalen, heiligen en helden, werk en vrije tijd, lijden en dood en feest.
