Zo onvoorzien als de loopbaan van Trio Wanderer zich ontwikkelde, zo terloops was ook het ontstaan van het ensemble. De drie heren ontmoetten elkaar aan het Parijse Conservatorium, waar ze zich in eerste instantie op een solocarrière voorbereidden. "We hadden geen plannen om de kamermuziek in te gaan, maar omdat we elkaar kenden en we aan een masterclass voor pianotrio wilden meedoen, hebben we de koppen bij elkaar gestoken." Het bleek een gouden combinatie. Op aandringen van hun leraar bleven ze bij elkaar en won het trio verschillende competities. Omdat het beestje ook een naam moest hebben, kwamen de musici tijdens een avondje borrelen op 'Trio Wanderer'.

Uitdaging

Dat de leden van Trio Wanderer het al ruim dertig jaar met elkaar uithouden heeft volgens Vincent Coq veel te maken met de grondhouding van het ensemble. "We repeteren niet op vaste tijden, alleen als het echt nodig is. Bovendien zorgen we voor voldoende uitdaging door elk seizoen een nieuw werk in te studeren." Ook zijn de musici buiten het trio muzikaal actief of zoeken ze als trio juist samenwerking met andere artiesten. "Al die ervaringen zijn belangrijk", vindt Vincent. "Het maakt je rijker als mens en als musicus."

'Frisse lucht'

Ondanks die uitstapjes is Trio Wanderer altijd een hechte club geweest. "We zijn heel goede vrienden, al ontmoeten we elkaar buiten ons werk als trio om niet vaak." Daarnaast vindt Vincent het belangrijk om zijn persoonlijke en professionele leven apart te houden. "Je hebt nu eenmaal 'frisse lucht' nodig. Dat voorkomt spanningen. Ik kan niet tegen persoonlijke issues in een groep. Je kunt niet spelen met mensen die je niet mag." Natuurlijk is er wel eens verschil van mening. "Soms is er strijd. We zijn altijd heel duidelijk naar elkaar, maar tegelijk moet je ideeën van anderen accepteren. Alle suggesties proberen we uit en daarna beslissen wat we doen."

Aardbeving

Trio Wanderer beleefde naast vele hoogtepunten soms ook angstige momenten. Een gebeurtenis, die in het geheugen van de musici staat gegrift, vond plaats tijdens hun debuutconcert in Japan. "We traden voor het eerst op in Tokyo. Ik weet nog goed dat we Dvoráks Dumky Trio speelden. Plotseling begon de vloer onder onze voeten te trillen. We keken naar het publiek, maar de mensen vanwege de aardbeving niet meer naar ons. Hun ogen waren gericht op een enorme stellage die boven ons hoofd heen en weer zwiepte. We hebben het concert wel helemaal uitgespeeld, maar het was een vervreemdende ervaring. Na het concert voelden we ons misselijk."

Schumann en Fauré

In de a href="https://www.dagjeweg.nl/tip/10002/Edesche-Concertzaal">Edesche Concertzaal concentreert Trio Wanderer zich op drie meesterwerken uit de wereld van het pianotrio. Ondanks dat het programma bestaat uit muziek van drie totaal verschillende componisten, is er wel degelijk een link tussen Schumann, Fauré en Saint-Saëns. Vincent Coq: "Fauré was een enorm bewonderaar van Schumann. Het Pianotrio dat we van Fauré spelen is een van zijn laatste composities. Eigenlijk lag hij al op zijn sterfbed, maar in de noten hoor je daar niets van terug. Het is juist een heel expressief stuk met tegelijk een heel berustend karakter."

Uitgesproken Frans

Net als Fauré sloot ook Saint-Saëns zich in zijn jonge jaren aan bij de grote Duitse romantici. Zijn Tweede Pianotrio daarentegen klinkt uitgesproken Frans. "Er zitten zelfs Baskische dansritmes in", vertelt Vincent enthousiast. "Saint-Saëns heeft het met veel fantasie geschreven; zoveel afwisseling zit er tussen de vijf delen. Als geen ander schakelt de componist tussen diepzinnige muziek naar lichtere passages met hier en daar zelfs een muzikale grap. Voor ons is het altijd een feest om dit pianotrio te spelen en voor het publiek een plezier om naar te luisteren!