Beoordelingen Museum van de Geest

Als je verwacht iets te leren over de geschiedenis van psychiatrie in een prachtig monumentaal pand met een rijke geschiedenis... dan komt je diep teleurgesteld weer naar buiten. Het is ongemakkelijke, onpersoonlijke tour langs sumier beschreven onbegrijpelijke kunstprojecten, ongetwijfelt met een verhaal maar met een verhaal zonder enige diepgang (er is in ieder geval niets om niemand die er iets enthausiast over verteld). De audio tour vereist een koptelefoon, niet een heel fris als je bedenkt op hoeveel hoofden die al gezeten hebben. Er zit wel een tablet met een schermpje dat je kunt lezen... maar het touwtje is zo kort, dat je zonder leesbril het niet ver genoeg van je af kunt houden om het goed te kunnen lezen (dus het nekkoordje dan maar om de pols). Je hebt tijdens het doorlopen ook voortdurent het idee dat je dingen mist, want de tour slaat soms flink wat nummers over. De historische objecten zijn summier en slecht beschreven en vertellen eigenlijk helemaal niets over de medische achtergrond of over de destijds geldende gedachtes waarom men dacht dat dit goed was voor een mens (en waarom we dit tegenwoordig niet meer zo doen en wat dan tegenwoordig het alternatief is). Als je de oude reviews moet geloven is dit een prachtig museum maar helaas is daar nu helemaal niets meer van over. Heel erg jammer, hierdoor is het "museum van de geest" een zware teleurstelling en stap je gedesilusioneerd €40,- armer (als je met twee personen bent) weer naar buiten. De persoon achter de kassa bij de in/uitgang zei nog vriendelijk tot ziens maar het enige dat ik dacht is "dit nooit meer". Jammer hoe men een potentieel leerzame en inspirerende locatie zo vakkundig om zeep heeft geholpen. Ik kan alleen maar hopen dat men tot inkeer komt en het museum weer inricht als een museum met aandacht voor de zorg en hun methodes/gedachtes en de verhalen van de mensen die er zorgden en verzorgd werden met hun verhalen. Helaas is het nu gewoon een veel te dure misplaatste "hippe" en zwijgzame galerie met (om nog iets (niet veel) mee te krijgen van informatie) een ranzig koptelefoontje op je koppie en een beduimeld schermpje in je hand.

Gisteren mochten wij het Dolhuys bezoeken. Het zal niet makkelijk zijn geweest om over zo'n uitgebreid onderwerp een museum in te richten. Helaas moet ik ook een paar minpunten doorgeven. De audiotour zorgt voor minder contact met anderen. Wij waren met 6 personen, maar we hadden maar weinig contact. Omdat het zo stil is, houdt dat je tegen om te praten. We hebben wel aan het eind, bij een heerlijk kopje koffie, over de tentoonstelling gesproken, maar een aantal wist aan het eind niet meer wat ze aan het begin gezien hebben. Het is fijn om sámen het museum te beleven en nu was het ieder voor zich. Daarnaast hadden bijna alle apparaten gebreken: er was maar 1 persoon die álles te zien kreeg op het device. Ik ging bij voorbeeld van nummer 19 naar nummer 26. De rest ertussen was er niet. En ook later in de tour miste ik nummers. Of midden in de tour stopte hij en moest je weer helemaal overnieuw beginnen. Deze ervaring hadden mijn groepsgenoten ook. En je hebt geen keus: wil je überhaupt wát informatie krijgen, dan moet je de tour volgen. Het is een prettige stem die alles vertelt, maar het gaat niet in mijn tempo. Ik lees liever, en spreek er graag ter plekke over met de mensen met wie ik daar ben. Dan kun je ook makkelijker de tekst scannen: lees ik het helemaal of pik ik de hoogtepunten er tussenuit. Omdat het luisteren best veel tijd kost en ik niet overal in geïnteresseerd was, ging ik toch onderdelen overslaan. Helaas bleek later dat ik ook verdiepingen gemist had die ik achteraf wel had willen horen, maar dat hoorde ik dus pas aan het eind. Daarnaast miste ik informatie over de historie van de psychiatrie, want dát heeft mijn interesse. Ik vond het jammer dat je voor de stoel en het bad op een pedaal moest drukken om ze te kunnen zien. Ik heb daar even gezeten, maar de meeste mensen hadden simpelweg niet in de gaten dat daar ook iets te zien viel. Daarnaast was er helemaal geen informatie over het gebruik van het bad, anders dan waar hij vandaan kwam. Op de audiotour werd alleen verteld dat het zo lekker is om zo nu en dan in bad te gaan, wat natuurlijk helemaal niets te maken had met dít bad! Het was wél leuk om de twee maquettes te zien die mijn vader ooit voor het Bavomuseum in Noordwijkerhout gemaakt heeft. Daar ben ik ook heel trots op! Wel miste ik de grote maquette die de broeders van St. Bavo ooit gemaakt hebben. We hebben geprobeerd aan het eind van de toer aan twee enthousiaste vrijwilligers uit te leggen dat de audiotour het niet goed deed, maar de boodschap kwam niet binnen. Er werd snel overgestapt over hun persoonlijke ervaringen over een ander museum. Jammer. Ook de mail aan het museum gaf een teleurstellende reactie. Voor de prijs van een kaartje (€ 20,-) ga ik niet nóg een keer!

Dit keer een bezoek aan het "nieuwe Dolhuys" Helaas een totaal andere ervaring dan de bezoeken aan het Dolhuys voor de verbouwing. Waar ik voorheen veel informatie kreeg over de geschiedenis van het Dolhuys zelf en de behandeling door de jaren heen, maar ook de ervaringen van cliënten, bleef het nu heel oppervlakkig. Het leek wel of de informatie die mogelijk wel achter de items zat niet te pakken was. De audiotour was niet duidelijk en stopte vaak halverwege. Ik miste een geheel. Ook de 'zelftests' op de audiotour waren niet indrukwekkend. Voorheen vaak naar het Dolhuys geweest ook met groepen studenten verpleegkunde en was altijd weer onder de indruk in positieve zin. Het kan zijn dat juist door deze ervaring en de vergelijking die ik nu maak het zo negatief overkwam. tip; zet ook wat informatie in de vorm van geschreven tekst naast de items op de muur of op een bordje. Dan snap je toch iets meer van de achterliggende bedoeling. Wij waren met zijn drieën en voor één persoon was er geen audio, dan ontgaat je echt alles. Dit had uitgelegd kunnen worden bij de ingang, dan wacht je tot er een audio beschikbaar is. Door de opzet van audio ben je constant met die audio bezig en kan je ook niet samen naar iets kijken. Het was een aparte ervaring.

Aantal jaren geleden ben ik er ook geweest en toen was een heel interessant museum nu na de verbouwing is het een ontzettend saai en totaal niet op een juiste manier weergegeven zoals het er vroeger echt aan toe ging totaal geen aanrader en bovendien met 20,00 entree veel te duur

Ik ging er vandaag met mijn gezin heen,jaren geleden ging er ook heen voor de verbouwing met mijn dochter en dat was toen een heel interessant museum waar helaas nu niets meer van over is totaal niet boeiend en het gevoel zoals het vroeger was is helemaal weg en dat voor een prijs van 20,00 veel te duur ik ga er nooit meer heen en zou het niemand aanraden

De audiotour geeft eindeloze verhalen, eer dat je door hebt waar het over gaat ben je veel tijd kwijt. Je gaat dan maar veel over slaan, van te voren weet je niet waar het verhaal heen gaat dus kiezen wat je dan maar wel gaat horen is lastig. De onderwerpen gaan alle kanten op en lijken lukraak gekozen, een beetje schrappen in de grootste onzin zou fijn zijn. Van de audiotour moest ik ook behoorlijk door krijgen hoe het werkte, pas aan het eind begreep ik het. Veel gaat over sociaal zijn, in het museum loopt iedereen op zichzelf met koptelefoon op op zijn schermpje te staren. Er waren, zeer luidruchtige rondleidingen, blijkbaar met groepen studenten van zorgopleidingen, die ook niet erg prettig waren en zo een hele zaal opeisten met uitvoerige uitleg, vragen en discussies. Blijkbaar vond men, in dit tijdperk van navelstaren, er brood in zitten in een dergelijk zweverig, ongestructureerd museum. Het gebouw was blijkbaar mooi maar zo verbouwd dat er weinig van de oude sfeer over is.

Dit is geen museum van de psychiatrie, geen museum van de geest, maar een vage tentoonstelling over inclusiviteit. Slechte uitleg vooraf waardoor je pas tegen het einde van de tentoonstelling door hebt wat er gaande is.

Helaas, niets meer over van de sfeer van vroeger, alle interessante kunstwerken [ousider art] die de museum vroeger zo interessant maakte zijn weggehaald en zijn in Amsterdam terechtgekomen. Rest alleen een wat zweverig moeilijk te volgen uitstalling van psychatrische verzorging door de tijd heen. De digitaal begeleiding leidt eerder af dan is behulpzaam. En dat voor een prijs van €20per persoon, veels te duur, en dan zou je nog n keer in Amsterdam moeten betalen?

Wat een terleurstelling. Ik ben hier jaren geleden geweest i.v.m. mijn opleiding destijds tot pychiatrische verpleegkundige. Ik ben dol enthousiast weggegaan. Had mijn man en dochter er enthousiast voor gemaakt achteraf gezien zonde van onze tijd. Voorheen veel geschiedenis en informatie m.b.t. oude behandel methodes en o.a. oude apparatuur allemaal verdwenen op een eltro shock machine en een fixeer stoel na. Nu zeer zweverig en belangrijk doenerij mijninziens. Beelden van de 7 zondes leek nergens op. Audiotour zei 7 zondes en dan hield het op wij maar raden wat wat was.

Van de 10 reviews zijn er 9 van voor de verbouwing en die waren mijn inziens terecht heel goed. Ook ik was in jaren geleden onder de indruk van dit museum. Vandaar mijn hernieuwde bezoek deze week. Wat een teleurstelling! Vond niets meer terug van het vroegere Dolhuys. Vooral veel quasi interessantdoenerij en zweverig gedoe. En dat voor een toegangsprijs van €20.

Ik had verwacht dat je wat meer zou komen te weten over het dolhuys en zijn cliënten. En ook wat meer de visie van toen. Sommige verhalen waren een beetje langdradig. Wel leuk dat je interactief mee kan doen waardoor je inzicht krijgt in je eigen denken.

Gek of geniaal? Geniaal! Wat een heerlijk museum om lekker door te dwalen! Naast een mooi overzicht van de psychiatrie door de eeuwen heen was er een spraakmakende tentoonstelling over het Criminele Brein, LEVENSLANG. Aan de hand van Prison-Art, outsider Art, moderne kunst en historische objecten wordt het verhaal omtrent crimineel gedrag en het tbs-systeem in Nederland verteld. Mooi groot (en vooral ook spraakmakend) werk van kunstenaar Ronald Ophuis. Kijk al uit naar de tentoonstelling die in oktober 2015 van start gaat over de (On-) Volmaakte Mens.

Hele interessante ervaring, niet geschikt voor kinderen maar heeft een diepe indruk op mij achtergelaten.

We zijn nu al 2 keer in dit museum geweest. De reden dat ik hier naartoe ging, is omdat ik zelf als verpleegkundige in de psychiatrie werk en wel eens wilde zien wat dit museum inhield. Het mooie aan dit museum is dat je zelf ook actief allerlei activiteiten kan ondernemen, zoals een test over je eigen psychologie. Het museum is op een wat bizarre manier in elkaar gezet: allerlei vreemde teksten op de muren, rare verhalen uit koptelefoons (verhalen van (ex)patienten die bijv. psychotisch zijn. Op deze manier kun je je echt verdiepen in patienten en de psychiatrie door de jaren heen. Er is een grote zaal ingericht waarin je de geschiedenis ziet van de psychiatrie. Daarin zie je dat de ontwikkelingen op dit gebied niet stil hebben gestaan. Nadat ik er 1 keer ben geweest, heb ik mijn schoonfamilie aangeraden om mee te gaan. Zij vonden het ook erg indrukwekkend.

Het is een erg interessant museum. Met name de patiënten die vroeger daar in behandeling waren kon je d.m.v. microfoons kan horen praten over hun ervaringen. Sowieso raad ik het iedereen aan die social work wilt gaan doen, psychiatrie of niet het is zeer bijzonder om mee te maken. 1 min punt: het is niet geschikt voor zeer drukke dagen.

Het Dolhuys viel me erg tegen. Ik ging er heen in de veronderstelling dat ik naast tentoonstelling reële beelden zou krijgen over behandelmethoden van vroeger. Dat er nog wel een paar kamers in originele staat zouden zijn, of weer ingericht zoals ze waren, zodat je in ieder geval kan ervaren hoe de mensen zich daar gevoeld moeten hebben. Hoe de methodes en de apparaten er toen uitzagen en wat de mensen er toen bij dachten. Van welke visie ze uitgingen in het Dolhuys en waarom. De tentoonstellingen waren leuk, de verhalen van cliënten waren redelijk, de psychiatrie kamer was wel weer leuk, voornamelijk door tekeningen en foto’s van de geestzieke bewoners, heel bijzonder. Het is meer een tentoonstelling van verschillende meningen over de psychiatrie, een soort brede oriëntatie, dan een museum. Ik had graag meer gezien van hoe het vroeger was, en mijn eigen mening daarover gevormd. Vandaar, een onvoldoende.

Onze dochter zat in Havo5 en wilde voor verpleegster studeren. Omdat ze helemaal niets afwist van pscychiatrie, zijn we samen naar het Dolhuys gegaan. Dat bleek een hele goede keuze te zijn. Je ziet een heleboel van de geschiedenis, maar ook van de hedendaagse psychiatrie. Het museum is heel boeiend en interactief gemaakt. Wat ons heel erg aansprak, waren de poppen. Een druk op de knop en je hoorde een aangrijpend, realistisch levensverhaal. Vaak verhalen van gewone, jonge mensen. Kortom: een aanrader, voor eenieder die meer van de psychiatrie wil weten. Mijn dochter heeft na die dag een goed beeld van de psychiatrie gekregen.

In het dolhuys komen persoonlijke ervaringen naar voren, verteld door de patienten zelf. De manier van informatieoverdracht is zo bijzonder, geen kamer geeft zijn geheimen op dezelfde manier prijs. Heerlijk om uren in rond te dolen, en echt te zien hoe het leven als psychiatrisch patient eruit ziet.

Wij zijn bij het Dolhuys in Haarlem geweest. Aangezien ik en mijn vriend allebij in de psychiatrie werken vonden wij het leuk om eens te kijken hoe dat er vroeger aan toe ging. Ik vond het museum erg interresant. Het geeft een goed beeld van hoe het vroeger ging. Je ziet filmpjes van vroeger. Je kan naar gesprekken luisteren van psychiatries patienten. Hun belevingen komen dan naar voren. Er is een issolatiecel van vroeger waar je in kan. En er zijn allerlei spulletjes te zien die ze vroeger gebruikte om iemand rustig te krijgen. Overal is goede uitleg bij gegeven. Voor mensen die zich in de psychiatrie van vroeger interesseren is dit echt een aanrader om eens te gaan kijken.