Steeds weer worden we geconfronteerd met verhalen over pesten: er wordt gepest op school, op straat, op het werk, op social media, tot in het verzorgingstehuis aan toe. Iedereen wil dat het pesten stopt, maar het gaat door.

In 100 portretten en 14 verhalen geeft de tentoonstelling een beeld van de impact van pesten: wat doet het met mensen, welke invloed heeft het op hun leven? De blikken van sommige geportretteerden snijden door je ziel. Dikwijls gekwetst, soms gebroken, maar ook sterk en krachtig.

Fotografe Susan Leurs werd zelf als kind gepest. Toen ze in het onderwijs ging werken zag ze opnieuw de impact ervan. Ze wilde er iets tegen doen. In 2016 - inmiddels had ze het onderwijs verlaten- begon ze met het fotograferen en interviewen van mensen die gepest zijn. Met iedereen die voor haar lens komt heeft Susan eerst een lang gesprek. Daarna vraagt zij haar modellen zo natuurlijk mogelijk te poseren. Zonder make-up, zonder sieraden, zonder glimlach. Ze maakt de foto's analoog en alleen in zwart-wit. Deze analoge, tragere manier van werken brengt haar dichter bij de persoon, maar ook bij de inhoud van de serie.

Meer en meer mensen hoorden van haar project en sloten zich aan. Ook de pesters zelf. Op dit moment heeft ze meer dan 100 mensen geportretteerd. En ze gaat door.

Rond de tentoonstelling zijn workshops, lezingen en andere activiteiten georganiseerd met pesten als thema.