Beoordelingen Willem van Oranje de musical

Help! Is het al 23.30? De hoop is hoog gespannen als je direct ziet dat de makers volledig geïnspireerd zijn door de visuele traktatie van ‘de Soldaat’. Maar dan valt al snel het verschil op: precies in het midden zit een dikke balk die de twee doeken van elkaar scheiden. En beelden die niet op elkaar aansluiten. Enfin, het visuele spektakel mag er verder zijn. Tot zover het goede nieuws. De acteurs schreeuwen en rennen de scenes aan elkaar. Totaal ongeloofwaardig en nergens pakkend genoeg om als toeschouwer ‘in te kunnen stappen’. Het script lijkt geschreven voor een kinderboek ‘en toen’ ‘en toen’ en de acteurs doen daar vervolgens ‘Shakespeare on steroids’ bij. Het is soms net echt een klucht. Een klucht waarbij ‘onze vader des vaderlands’ afgeschilderd wordt als een opportunistische, egoïstische en besluiteloze lafaard. Als dit het verhaal is ben in mijn respect verloren. Zo ook het Wilhelmus. Het is te belachelijk voor woorden! Enkele voorbeelden: - Willem duikt overal weg als het riskant wordt. En dan wordt een lied ingestart over strijdvaardigheid?? - Willem laat alle protestanten vermoorden en start dan een lied in over ‘ samen zijn’ - Vervolgens besluit hij om toch maar protestant te worden omdat dat tactisch beter is en er wordt een lied in gestart over ‘zuiverheid en dromen’ - Willem komt een kroeg binnenlopen. De waard en zijn maîtresse zijn daar opgehangen. Zijn zoon staat daar doodleuk aan de bar en overhandigt een brief. Hoelang hingen ze daar al?? - Willem wil weer eens stoppen en vluchten omdat het te eng wordt. Louise (de Colligny) komt binnenlopen en zegt ‘Nee, laten we toch vechten. ‘Ok’, zegt Willem ) - Willem ligt ziek op bed. Maar wel druk met brieven en gesprekken. Gaat serieus een personage op een krukje zitten en zegt dat hij een leuk kiedje heeft geschreven. Dat dat wel gaat helpen. Inderdaad….Het Wilhelmus. En zo zou ik nog even door kunnen gaan. Waar ik mee achterblijf: een disrespect voor Willem van Oranje, ik kan nooit meer op dezelfde manier naar het Wilhelmus kunnen luisteren (‘ik heb een leuk liedje gemaakt’) en het gevoel van een volledige misplaatsing van acteurs, script en regie in een hersenloze brei van geschreeuw, geschiet en geren. Ingekapseld in een prachtig decor. Dat dan weer wel.